فیلم ستاره بازی هاتف علیمردانی؛ افتادن ستاره از آسمان

به گزارش وبلاگ اخبار و رسانه ها، پرداختن به معضلات اجتماعی و مسأله اعتیاد یکی از دغدغه های اصلی هاتف علیمردانی است. فیلم ستاره بازی بر اساس یک ماجرای واقعی درباره دختری به نام صباست که به خاطر جدایی پدر و مادرش و بحران های ناشی از آن رو به ماده مخدر خطرناکی به نام فنتالین می آورد. فیلم قرار بوده مثل کابوی دراگ استور گاس ون سنت بر اساس ساخت پرسه و تداعی راوی، عمق دوزخ اعتیاد را بکاود. امری که در آن ناموفق است.

فیلم ستاره بازی هاتف علیمردانی؛ افتادن ستاره از آسمان

شخصیت صبا و ریشه یابی روانش به درستی انجام نمی پذیرد. در همه این فیلم های این چنینی ما وارد روح کاراکتر مرکزی می شویم و از دریچه او جهان را می بینیم. ساختار پرسه و استفاده از جریان سیال ذهن از رمان نو وارد سینما شد. ساختاری که شخصیت در لابه لای پرسه زنی های خودش دچار بحران هویت است و می خواهد بی معنایی درونش و پیرامونش را ترسیم کند. در این میان ممکن است در نهایت در خلال این پرسه ها معنایی برای زندگیش پیدا کند و از نظر روحی رشد کند. یا اینکه مثل الگوی ایزی رایدر این ساختار به نمایشی از یک شرایط بدل گردد. شرایطی که انسان ها در خلال این بی معنایی دست و پا می زنند و نمی توانند معنایی برای زندگی پیدا نمایند.

در شکل سوم هم این شخصیت ها عاقبت خوشی پیدا نمی نمایند و یا توسط خودشان یا توسط جامعه بی رحم زندگیشان تمام می گردد. به نظر می رسد ستاره بازی از الگوی سوم استفاده نموده است. اما چرا این فیلم نمی تواند مسأله کاراکتر اصلی را به مسأله مخاطب بدل کند؟

چون پلات مغشوشی که میان الگوی خرده پیرنگ و شاه پیرنگ است، نه شخصیت می سازد و نه ماجرا. پس مخاطب باید با چه امیدی فیلم را دنبال کند؟ از طرف دیگر نریشن ها چیزی بیشتر از تصویرها ارائه نمی دهند. نریشن وقتی باید به کار برود که چیزی فراتر از تصویر به ما بگوید و اطلاعاتی تازه راجع به درونیات شخصیت یا محیط ارائه دهد.

سؤال بعدی این است که به صرف اینکه داستان واقعی در آمریکا گذشته، چرا فیلم باید در آمریکا روایت گردد؟ در ابتدای فیلم محمود و همسرش برای درمان دخترشان صبا به آمریکا آمده اند و فقط همین. آیا قرار بوده فیلم نمونه ای جهانی از معضلات ایرانی های مهاجر باشد؟ چه استفاده دراماتیکی از آمریکا شده ؟ اینکه مخلوط فارسی و انگلیسی بشنویم و یک آمریکایی تنها را در خانه بغلی ببینیم و فکر کنیم چه بازیگر بزرگی در فیلممان آورده ایم؟

بدترین نکته فیلم استفاده از مایکل مدسن است. یک تیپ که به کاراکتر نزدیک نمی گردد و در حد یک آمریکایی تنهای تیپیکال ایرانی شده باقی می ماند. استفاده از ستارگان بین المللی باید چیزی به فیلم اضافه کند. از طرف دیگر مسأله اولیه عمل صبا آن قدر مهم می گردد که گمان می کنیم این بحران مرکزی روایت است. پس ازآن یک دفعه به اعتیاد صبا در زمان حال پرتاب می شویم.

شتاب زدگی در فراوری در تدوین فیلم و استفاده از صحنه های تکراری و ملال آور نمایان می گردد. مادر پس از جدایی ناگهان به طور کلی از روایت حذف می گردد . تا اینکه در اواخر فیلم صبا در صحنه ای کوتاه به آنجا پناه می برد و او را می بنییم. در واقع هیچ چیز روایت منطقی و باورپذیر نیست. اگر قرار بوده وارد ذهن آشفته صبا شویم این امر باید در ساختار روایی و فرمال اثر هم نمود پیدا می کرد. چندین بار صحنه های توهم ملیسا ذاکری هم در نقش صبا اصلا یک دست نیست. او با وجود تلاشش نمی تواند این شخصیت را برای مخاطب سمپات کند. دکتر روان شناس با بازی علی مصفا پادرهواترین شخصیت فیلم است. حرف های او در مطبش خطاب به صبا هم چندان علمی نیست. یک روان شناس نباید این گونه در زندگی فرد مداخله کند. حتی فرهاد اصلانی که کمتر بازی بدی از او می بینیم، به خاطر آشفتگی فیلم نامه یک جور سردرگمی در بازیش دیده می گردد. در مجموع این آشفتگی درکلیه وجوه فیلم تسری پیدا نموده است. هاتف علیمردانی با وجود دقتش در کارگردانی نتوانسته فیلمی قابل قبول بسازد و مخاطب هدف فیلمش هم معلوم نیست. ستاره بازی یک فیلم تلف شده و سردرگم است که چیز تازه ای به کارنامه کارگردانش اضافه نمی کند.

  • فیلم بی همه چیز؛ روایت ما آدم های ترسناک به شیوه ملودرام

*تیتر از: ستاره ای از آسمان زمین ما نیست که نیفتاده باشد / بخشی از شعر بلند اسماعیل - رضا براهنی

نقد فیلم ستاره بازی دیدگاه شخصی نویسنده است و لزوما نظر وبلاگ اخبار و رسانه ها مگ نیست.

منبع: دیجیکالا مگ

به "فیلم ستاره بازی هاتف علیمردانی؛ افتادن ستاره از آسمان" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "فیلم ستاره بازی هاتف علیمردانی؛ افتادن ستاره از آسمان"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید